Cel badania Badanie określa stężenie alfa1‑antytrypsyny (A1AT) w materiale kałowym. Podwyższony poziom wskazuje na zwiększoną przepuszczalność błony śluzowej jelita i utratę białka do światła jelita – tzw. Test jest użyteczny przy ocenie stanu bariery jelitowej oraz aktywności zapalnej przewodu pokarmowego. Wskazania kliniczne Przewlekła lub nawracająca biegunka o niejasnej etiologii. Objawy zespołu utraty białka z jelit (hipoalbuminemia, obrzęki, spadek masy ciała).
Rozpoznanie i monitorowanie chorób zapalnych jelit, takich jak choroba Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Badanie w kierunku celiakii, nietolerancji pokarmowych oraz zespołu nieszczelnego jelita (leaky gut). Ocena stanu zapalnego i bariery jelitowej u pacjentów z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się dysbiozę i zwiększoną przepuszczalność jelit. Kontrola skuteczności interwencji dietetycznych (np.
dieta eliminacyjna, dieta bezglutenowa) oraz farmakologicznych (np. terapia immunosupresyjna, probiotyki). Diagnostyka protein‑losing enteropathy w chorobach układu immunologicznego, infekcjach bakteryjnych i wirusowych przewodu pokarmowego. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: świeży lub zamrożony stolec (ok. Próbka powinna być jednorodna, bez widocznych śladów krwi.
Idealnie pobiera się ją rano, po co najmniej 12 godzinach nieprzyjmowania pokarmów stałych, jeżeli to możliwe. Nie wymaga diety ubogiej w białko, ale należy unikać leków przeciwzapalnych (NSAID), kortykosteroidów oraz inhibitorów pompy protonowej (PPI) na 48 h przed pobraniem, gdyż mogą fałszować wynik. Próbkę przechowuje się w temperaturze 2‑8 °C (do 48 h) lub zamraża w –20 °C przy dłuższym czasie transportu.
Przed analizą należy odwirować próbkę i użyć supernatantu; w przypadku obecności krwi w kale wynik może być nieprawidłowo podwyższony.
Metoda Stężenie alfa1‑antytrypsyny w kale oznacza się najczęściej metodą immunologiczną, taką jak: test immunoenzymatyczny ELISA – wykorzystuje przeciwciała monoklonalne wiążące A1AT i enzymowy znak detekcyjny, nefelometria – pomiar rozproszenia światła przez kompleksy antygen‑przeciwciało, immunoturbidymetria – ocena zmętnienia roztworu po związaniu A1AT z przeciwciałami.