Cel badania Pomiar stężenia aldosteronu w moczu zebranym w ciągu pełnych 24 godzin pozwala na ocenę produkcji tego hormonu mineralokortykoidalnego i w konsekwencji funkcjonowania układu renina‑angiotensyna‑aldosteron (RAA). Wynik jest wykorzystywany do identyfikacji zarówno nadmiernej, jak i niewystarczającej sekrecji aldosteronu. Wskazania kliniczne Podejrzenie hiperaldosteronizmu pierwotnego (np. guz kory nadnerczy) lub wtórnego (np.
Trudne do opanowania nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza w połączeniu z hipokaliemią. Ocena przyczyn utraty potasu we krwi. Diagnostyka zespołu Conna – przewlekła niewydolność nerek z podwyższonym wydzielaniem aldosteronu. Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych (autyzm, ADHD, zaburzenia spektrum PANS/PANDAS), aby wykluczyć zaburzenia hormonalne wpływające na regulację płynów i ciśnienia krwi, co może oddziaływać na funkcje mózgu.
Monitorowanie terapii farmakologicznej wpływającej na układ RAA (np. po wprowadzeniu inhibitorów ACE, ARB, diuretyków). Materiał biologiczny Pełny mocz 24‑godzinny (kod ICD: ALDO-M). Próbka powinna być pobrana w warunkach sterylnych, przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i dostarczona do laboratorium nie później niż 24 h po zakończeniu zbioru.
Przygotowanie pacjenta Przed rozpoczęciem zbierania moczu pacjent powinien: Unikać nadmiernego spożycia soli oraz leków oddziałujących na układ RAA (diuretyki, inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny) przynajmniej 14 dni, o ile lekarz nie zaleci inaczej. Stosować zwykłą dietę i zapewnić przyjmowanie płynów w ilości umożliwiającej wydalenie co najmniej 1 l moczu w ciągu 24 h.
Rozpocząć zbiór po całkowitym opróżnieniu pęcherza; wszystkie oddania moczu w ciągu kolejnych 24 h muszą być zebrane w przygotowany pojemnik. Metoda Stężenie aldosteronu w moczu najczęściej oznacza się metodami immunologicznymi: ELISA – test immunoenzymatyczny, w którym przeciwciała specyficzne dla aldosteronu wiążą się z hormonem, a następnie następuje reakcja enzymatyczna generująca sygnał kolorowy.
RIA – radioimmunologiczny pomiar, wykorzystujący znakowanie radioaktywne aldosteronu i konkurencję z nieoznaczonym hormonem w próbce. W niektórych laboratoriach stosuje się także LC‑MS/MS (chromatografia cieczowa sprzężona ze spektrometrią mas), co zapewnia wyższą specyficzność i dokładność. Procedura obejmuje: Odwirowanie próbki i usunięcie osadu. Ewentualne rozcieńczenie zgodnie z wytycznymi producenta zestawu. Inkubację z przeciwciałami przeciw aldosteronowi.