Cel badania Pomiar stężenia albuminy w moczu (albuminuria) służy ocenie integralności błony filtracyjnej kłębuszków nerkowych oraz identyfikacji wczesnych zmian nefropaty, które mogą występować jeszcze przed pojawieniem się objawów klinicznych. Wynik jest także wskaźnikiem ogólnego stanu naczyń śródbłonkowych i ryzyka sercowo-naczyniowego.
Wskazania kliniczne monitorowanie funkcji nerek u osób z cukrzycą typu 1 (od piątego roku choroby) oraz typu 2 (od momentu rozpoznania); pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, zwłaszcza przy długotrwałej farmakoterapii; osoby z podejrzeniem choroby nerek – obrzęki, zmiana barwy lub zapachu moczu, dyskomfort przy oddawaniu moczu; badanie kontrolne u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, gdy istnieje podejrzenie współistniejących zaburzeń metabolicznych (insulinooporność, dyslipidemia) wpływających na nerkę; ocena ryzyka progresji nefropatii u pacjentów przyjmujących leki nefrotoksyczne (np.
niektóre antybiotyki, leki przeciwzapalne). Przygotowanie pacjenta Do badania najczęściej stosuje się 24‑godzinną zbiórkę moczu.
Pacjent powinien: unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz długotrwałego stania w pozycji pionowej w ciągu 24 h przed i w trakcie zbiórki; jeśli to możliwe, nie przyjmować leków moczopędnych w dniu pobierania próbki; zapewnić stałe, umiarkowane nawodnienie – nie pić nadmiernych ilości płynów; zgłosić lekarzowi ewentualne infekcje dróg moczowych, gorączkę lub bardzo wysoką glikemię, które mogą zakłócić wynik; przy zbiórce pojedynczego moczu konieczne jest podanie stosunku albumina/kreatynina, dlatego przed pobraniem próbki należy znać aktualny poziom kreatyniny w surowicy.
Materiał biologiczny Materiał: mocz – 24‑godzinna zbiórka lub jednorazowy mocz z jednoczesnym oznaczeniem kreatyniny w celu obliczenia wskaźnika albumina/kreatynina (mg/g). Metoda analityczna Stężenie albuminy oznacza się metodą immunoturbidymetryczną, nephelometryczną lub immunochemiczną (np. immunoenzymatycznym testem ELISA). Wszystkie techniki bazują na reakcji przeciwciał monoklonalnych z albuminą, co generuje sygnał optyczny proporcjonalny do ilości białka w próbce.
W praktyce klinicznej wynik podaje się najczęściej jako stosunek albumina/kreatynina, co eliminuje wpływ objętości moczu. Zakresy referencyjne Norma: ≤30 mg albuminy w 24‑godzinnym zbiorniku ( Albuminuria mikro (mikroalbuminuria): 30‑300 mg/24 h (10‑30 mg/g kreatyniny); Albuminuria makro (makroalbuminuria): >300 mg/24 h (>30 mg/g kreatyniny).