Cel badania Określenie koncentracji albuminy w surowicy krwi pozwala ocenić zdolność wątroby do syntezy białek, funkcję nerek w zakresie utrzymania białka w krwiobiegu oraz ogólny stan odżywienia pacjenta. Wynik jest także wykorzystywany jako wskaźnik zmian w gospodarce płynów i ciśnienia onkotycznego. Wskazania kliniczne Monitorowanie chorób wątroby (np.
marskość, zapalenie wątroby, niewydolność wątrobowa) Ocena czynności nerek przy podejrzeniu zespołu nerczycowego lub niewydolności nerek Diagnostyka i kontrola stanu niedożywienia oraz zaburzeń metabolicznych Ocena ryzyka powikłań pooperacyjnych i w stanach krytycznych Wsparcie diagnostyki zaburzeń neurorozwojowych, w których przewlekłe niedożywienie i zaburzenia metaboliczne mogą wpływać na przebieg ASD i pokrewne zaburzenia Metoda Stężenie albuminy wyznacza się w surowicy pobranej z krwi żylnej metodą spektrofotometryczną (np.
metodą BCG – bromokresolowa zielona) lub immunologiczną (np. Analiza odbywa się w laboratorium przy użyciu automatycznych analizatorów biochemicznych, które zapewniają wysoką precyzję i powtarzalność wyników. Przygotowanie pacjenta Do pobrania materiału nie jest wymagana specjalna diety ani post. Zaleca się jednak unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia dużych ilości białka w ciągu 12 h przed pobraniem, aby nie zakłócić naturalnego poziomu albuminy.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: 35‑50 g/L (różnice w zależności od laboratorium).
Obniżone stężenie albuminy: Choroby wątroby (zmniejszona synteza) Zespół nerczycowy, niewydolność nerek (zwiększona utrata albuminy w moczu) Stan niedożywienia, przewlekłe stany zapalne, sepsa Ostra i przewlekła niewydolność serca (przyczyną może być rozcieńczenie krwi) Podwyższone stężenie albuminy: Odwodnienie (zwiększone stężenie z powodu zmniejszenia objętości osocza) Rzadkie stany hiperprodukcji białek Wartość albuminy powinna być interpretowana w kontekście innych parametrów biochemicznych (np.
globuliny, wskaźnik BUN/creatinine) oraz klinicznego obrazu pacjenta.