Cel badania Oznaczenie poziomu albuminy w surowicy służy do oceny zdolności organizmu do syntezy głównego białka osocza, utrzymania ciśnienia onkotycznego oraz transportu licznych cząsteczek, takich jak jonów metali, kwasy tłuszczowe, bilirubina, hormony czy leki. Wskazania kliniczne Choroby wątroby – marskość, zapalenie, uszkodzenia toksyczne, nowotwory. Zespół nerczycowy oraz inne choroby nerek prowadzące do utraty białka w moczu. Choroby zapalne przewodu pokarmowego (np.
choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, celiakia) i zaburzenia wchłaniania. Stany septyczne, ostre infekcje oraz ciężkie zapalenia. Ocena statusu odżywienia, zwłaszcza u osób starszych, pacjentów przewlekle chorych oraz dzieci z autyzmem, u których ryzyko niedożywienia jest podwyższone. Obrzęki o niejasnej etiologii – rozróżnienie przyczyn obrzęków (hipoalbuminemia vs.
Monitorowanie po dużych operacjach, oparzeniach, ciężkich urazach oraz w trakcie intensywnej terapii. Ciąża (III trymestr) i okres noworodkowy – naturalnie podwyższona albumina. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: krew żylna pobrana do probówki bez antykoagulantu (surowica) lub z antykoagulantem (EDTA). Do oznaczenia albuminy najczęściej używa się surowicy. Przygotowanie: nie wymaga długotrwałego głodzenia.
Zaleca się pobranie próbki w stanie spoczynku, unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz dużych ilości płynów w krótkim czasie przed pobraniem, aby nie zafałszować wyniku. Próbka powinna być poddana analizie w ciągu 2‑4 h od pobrania; w razie opóźnienia przechowuje się ją w temperaturze 2‑8 °C. Metoda pomiarowa Stężenie albuminy najczęściej wyznacza się metodą immunoturbidymetrii lub barwieniem bromokresolowym (bromokresol‑zielony lub bromokresol‑pomarańczowy).
Obie techniki opierają się na reakcji chemicznej pomiędzy albuminą a odpowiednim odczynnikiem, co powoduje zmianę absorbancji światła mierzonej w spektrofotometrze. Zakres referencyjny i interpretacja wyników Norma: 35‑50 g/L (wartości mogą się nieco różnić w zależności od laboratorium).
Hipooalbuminemia ( wskazuje na wysokie ryzyko obrzęków; przyczyny to ciężka niewydolność wątroby, znaczne niedożywienie, rozległe oparzenia, masywne krwawienia lub intensywna utrata białka (np. Obniżony poziom (20‑35 g/L): może wynikać z umiarkowanej dysfunkcji wątroby, stanów zapalnych, nieodpowiedniej diety białkowej, przewlekłych infekcji lub zwiększonego katabolizmu białek.